TÜRKİYE NİN NERESİNDE OLURSANIZ OLUN YER SEHİR İLCE KASABA BELDE NERESİ OLURSA OLSUN SORUN DEYİL SADECE TELEFONDAN ULASMANIZ YETERLİ....... Apple , asus , samsung marka tablet tamiri teknik servis desteği..Ürünler İpad 2 İpad 3İpad 4İpad miniVe diğer samsung , asus tablet pc modelleri (EN ÖNEMLİSİ CİHAZINIZIN EKRANIMI KIRILDI YADA CATLADIMI BİZ ULASIN)EKRAN DEGİSİMİNDE KALİTE BİZDE
14 Temmuz 2015 Salı
replika telefonlar ve insan ile mahşer34
replika telefonlar ve insan ile mahşer34 bugün sizlere en güzel yazıları yazan replika telefonlar diyorki Larry düşündü. Joe yol kenarında oturmuş, deniz rengi gözleriyig lara bakıyordu. Arkalarında gerçek deniz, sabırsızca kayaları dövüy^ boşlukları doldurarak gürüldüyordu.“Pekâlâ,” dedi. “Bence tehlikeli denecek kadar yumuşak kalpijjjj^ ama... öyle olsun bakalım.”
“Teşekkür ederim,” dedi Nadine. “Davranışlarından ben sorumiy olacağım.”“Beni öldürdüğü takdirde bu dediğin inan içimi çok rahatlatacak.”
“Öyle bir şey olursa izini kalbimde ömrüm boyunca taşıyacağım" dedi Nadine ve hayatın kutsallığına dair sarf ettiği sözlerin çok yakın bir gelecekte su yüzüne çıkıp onunla alay edeceğinden bir an son derece emin oldu ve soğuk bir rüzgâr çarpmışçasına ürperdi. Can almayacağım. Hayır. Asla öldürmeyeceğim.
O gece Wells Halk Plajı’nın yumuşak beyaz kumlarının üzerinde kamp kurdular. Larry son gelgitin sınırını işaret eden yosunlar üzerinde büyük bir kamp ateşi yaktı. Joe, onu ve Nadine’i karşısına alarak ateşin diğer tarafına oturmuş, ateşi ufak dallarla besliyordu. Bazen uzunca bir sopanın ucunu alev alana dek ateşin üzerinde tutuyor, ardından tek bir replika telefonlar doğum günü mumuymuş gibi havaya kaldırarak kumsalın diğer tarafına gidiyordu. Kamp ateşinin dokuz metre çapındaki aydınlığından çıkana kadar onu izliyorlar, sonra sadece meşalesinin, rüzgârın canlandırdığı alevini görüyorlardı. Denizden gelen esinti şiddetlenmişti ve son birkaç günde olduğundan çok daha serindi. Larry süpergribin Ne\v Yorku bir yük treni gibi vurmasından hemen önce annesini ölmek üzereyken bulduğu yağmurlu günü hatırladı. Gök gürlüyor, beyaz perdeler deli gibi uçuşuyordu. Hafifçe ürperdi ve rüzgâr, spiral bir alevi yıldızlarla kaplı kara göğe doğru hafifçe yükseltti. Kıvılcımlar daha da yükseğe uçuşup karardı. Hâlâ uzakta olan, ama annesini sayıklar halde yerde yatar bulduğu o haziran günüyle kıyaslandığında daha yakın olan sonbaharı düşündü. Titredi. Kuzeyde,
ıı^ak kesiminde Joe’nun meşalesinin alevi dans ediyordu. Bunu gö-|^^*'^l;jndini daha yalnız ve üşümüş hissetti, devasa, ıssız karanlıkta par-
aıinic'k bir ışıktı. Dalgalar kükremeye devam ediyordu.
•■Çalıyor musun?”
fjadino in sesini duyunca irkildi ve bakışları hemen yanlarında, ıjjların üstünde duran gitar kutusuna kaydı. Akşam yemeği bulmak için ^Ulerievin müzik odasında, Steinway marka bir piyanoya dayalı halde '^ı^ıyordu. Sırt çantasını yiyeceklerle doldurduktan sonra kutuyu ani bir ^jiiiyle, içinde ne olduğuna bakmadan alıvermişti — eve bakılırsa kaliteli ^(iTİiar olduğundan hiç şüphe yoktu. Malibu’daki o çılgın partiden beri jjıjtçalmamıştı. Altı hafta oluyordu. Sanki başka bir hayattan kalmaydı.
"Evet,” dedi ve çalmak istediğini fark etti. Onun için değil, çalmak ^jjjniyi geliyor, kafasını boşaltıyordu. Ve kumsalda bir ateş varsa, mut-jjjjbirinin gitar çalması gerekirdi. Bu, hayatın yazılı olmayan kuralların-ijiı biriydi.
"Bakalım içinde ne varmış,” diyerek kutuyu açtı.
İyi bir gitar bekliyordu ama kutunun içindeki yine de mutluluk veri-jbirsürpriz oldu. On iki telli bir Gibson’du. Özel yapım olma ihtimali jilfvardı. Çok güzel bir enstrümandı. Larry özel yapım olup olmadığım kadar uzman değildi. Kamp ateşinin ışığında turuncu ışıklar saçan ^ının sedef işlemeli olduğunu görebiliyordu.
“Çok güzel,” dedi Nadine.
"Kesinlikle.”
Hafifçe tıngırdattı ve akortsuz olmasına rağmen çıkardığı sesi çok be-.di. Allı telli bir gitardan çok daha zengin ve dolgun bir ses çıkarıyordu.
.lİHikli ama sert bir sesti. Çelik telli gitarların güzel tarafı buydu, kaliteli ifserlbirtmı elde edebiliyordunuz. Teller Black Diamond’dı ve akort eder-bslıoşbirzing! sesi çıkarıyorlardı. Barry Grieg’in pürüzsüz tellere duy-asühoşnutsuzluğu hatırlayarak gülümsedi. Bu tarz tellere hep “dolar hır-iitlan”derdi. Büyüdüğünde Steve Miller olmak isteyen sevgili Barry.
“Neden gülümsüyorsun?” diye sordu Nadine.
“Eski günlere,” dedi ve hüzünlendi.
Barry’yi, Johnny McCall’u, Wayne Stukey’i düşünerek gitarı akort Tam bitirmek üzereyken Nadine’in hafifçe dizine dokunduğunu his-ve başım kaldırıp baktı.
Joe elindeki yanık sopayı unutmuş, ateşin dibinde dikiliyordu ti gözleri büyiilenmişçesine Larry’ye dikilmiş, ağzı açılmıştı.
Nadine usulca, alçak sesle, “Müziğin büyüsü vardır,” dedi, o usulca söylemişti ki sadece aklından geçirdiği bir düşünce de olabiljrjj^^
Larry ilk gençliğinde dinlediği bir Elektra folk albümünden eski|, replika telefonlar blues parçasını kabaca çalmaya başladı. Şarkının orijinalinin KoemJ Ray ve Glover’a ait olduğunu düşündü. Doğru melodiyi yakalayınca ^ kını vererek çalmaya ve ardından söylemeye başladı... şarkı söylemek,ç daima çalmaktan daha iyi olmuştur.
“Uzun bir yoldan geldiğimi görüyorsun bebeğim Geceyi gündüze çevireceğim Çünkü artık buradayım Evimden çok uzaktayım Ama gelişimi duyabiliyorsun bebeğim Kara kedi kemiğimin sesinden."
Çocuk şimdi mutluluk veren bir sırrı keşfetmiş birinin ifadesiyle sırıtıyordu. Larry, çocuğun sırtında bir noktası çok uzun süredir ka§maa ama o ana dek bir türlü oraya uzanıp kaşıyamamış, sonrasında nihayet kaşıyabilmiş biri gibi göründüğünü düşündü. Şarkının ikinci kıtası için paslı hafızasını yokladı ve buldu.
“Başka erkeklerin yapamayacağı şeyler yapabilirim Onlar rakamları bulamaz, bebeğim fethedemez Ama ben yapabilirim, çünkü evimden uzaktayım Ve gelişimi duyduğunu biliyorum Kara kedi kemiğimin sesinden."
Çocuk sırıtınca gözleri ışılciamıştı. Larry bu bakışların pek çok kıza iç çektirebileceğini diişiindii. Şarkının son melodilerini ustaca çaldı. Parmaklan doğru notalara basıyor, doğru sesler çıkarıyordu: sert, gösterişli, sokakta kesekâğıdının içinde satılan, muhtemelen çalıntı, adi bir mücevher parçası gibi cafcaflı. Biraz daha devam ettikten sonra berbat etme ris-
jgöze almadan hemen üç parmaklı normal düzene geçti. Tren yollany-P'jlgilison kıtayı hatırlayamadı, bu yüzden ilkini tekrar söyleyip bitirdi.
' ** Sessizlik tekrar çökünce Nadine gülerek alkışladı. Joe elindeki so-,,bir kenara fırlatıp neşeyle bağırarak kumda zıplamaya başladı. Ço-j ^Ijiaki değişime inanamayan Larry buna büyük bir anlam yüklemedi; için kendi kendini uyardı. Aksi halde hayal kırıklığına uğrama ris-
' ji büyüktü.
Müziğin büyüsü vahşi canavarlart bile etkiler.
Her şeyin bu kadar basit olup olmadığını merak ediyordu. Joe, onu ^1 ediyordu. “Bir şey daha çalmanı istiyor. Çalar mısın? Harikaydı, j^fndimi daha iyi hissettirdi: Çok daha iyi.”
Bunun üzerine Larry, Geoff Muldaur’dan “Goin Downlown”ı, kendi-jjaiiolan “Sally’s Fresno Blues”u, “The SpringhiU Mine Dısaster”ı ve ^bhur Crudup’tan “That’s Ali Right, Mamma”yı çaldı. Sonra ilkel rock jjjroH’a geçti... “Milk Cow Blues”, “Jim Dandy”, “Twenty Flight Rock” laataralın ritmini elinden geldiğince yaptı, ama parmaklan uyuşup acı-jaya başlamış ve yavaşlamıştı) ve son olarak her zaman sevdiği bir şarkı jlan, Jody Reynolds imzalı “Endless Sleep”i çaldı.
“Daha fazla devam edemem,” dedi bütün şarkıları kıpırdamadan inleyen Joe’ya. “Parmaklarım.” Ellerini kaldırıp tellerin parmak uçların-jibıraktığı derin izleri ve tırnaklarındaki kırıkları gösterdi.
Oğlan kendi ellerini uzattı.
Larry bir an duraksadıktan sonra içten içe omuz silkti. Gitarı sapı oaagelecek şekilde çocuğa uzattı. “Çok egzersiz gerektirir.”
Ama sonrasında hayatındaki en inanılmaz deneyimlerden birini ya-jadı. replika telefonlar Çocuk “Jim Dandy”yi neredeyse kusursuzca çaldı. Sözlerini söyle-wl(yerine, dili damağına yapışmışçasına öter gibi sesler çıkarıyordu. Halatında hiç gitar çalmadığı son derece açıktı; tellere yeterince sert vurmu-fordu; akor geçişleri dağınık ve düzensizdi. Çıkan ses bastırılmış ve ha-ııletimsiydi -sanki Joe pamukla doldurulmuş bir gitar çalıyordu- ama imların dışında Larry’nin çalışının mükemmel bir kopyasıydı.
Joe şarkıyı bitirdiğinde merakla ellerine baktı. Sanki Larry’nin çaldığını çalmayı becerdikleri halde neden aynı keskin sesleri çıkaramadı-İını düşünüyordu.
Larry uzaklan gelen kendi sesini uyuşmuş bir halde duydu
yeterince sert vurmuyorsun, hepsi bu. Parmak uçlarında nasırlar oly, Ve sol elinin kasları güçlenmeli.”
Joe konuşurken ona dikkatle baktı, ama Larry, çocuğun anlayıp anlamadığından emin değildi. Nadine’e döndü. “Bunu yapa[)j|^. ğini biliyor muydun?” '
“Hayır. Ben de senin kadar şaşkınım. Dâhi çocuklar gibi değil Larry başını salladı. Çocuk yine tıpkı Larry gibi yorumlayarjj, “That’s Ali Right, Mamma”yı çaldı. Ama Joe’nun parmakları bazen teller deki titreşimi engellediği için tahta gibi sesler çıkarıyordu.
“Dur sana göstereyim,” dedi Larry ve gitarı almak için ellerini uzattı. Joe’nun gözleri anında güvensizce kısıldı. Larry, çocuğun bıçağın denize düşüşünü hatırladığını düşündü. Gitarı sıkıca tutarak geriledi. % kâlâ,” dedi Larry. “Senin olsun. Ders istediğin zaman bana gel.”
Çocuk öter gibi bir ses çıkardıktan sonra gitarı tanrılara sunacağı bir armağanmış gibi başının üstünde tutarak kumsalda koştu.
“Gitarı paramparça edecek,” dedi Larry.
“Hayır,” dedi Nadine. “Sanmıyorum.”
Larry gece bir ara uyanıp tek dirseği üzerinde doğruldu. Nadine, sönmüş kamp ateşinin biraz ötesinde, üç kat örtünün altında yatıyordu, Joe, Larry’nin tam karşısında birkaç kat örtü altında başı dışarı öylece yatıyordu. Başparmağı yine ağzmdaydı. On iki telli Gibson. bacaklannın arasındaydı. Boştaki eli, gitarın sapını gevşekçe kavramıştı. Larry büyülenmiş gibi ona baktı. Çocuğun bıçağını alıp atmış, o da yerine gitarı koymuştu. Öyle olsun. Gitarı sahiplensin. Gitarı birine saplamak pek mümkün değildi, öldürücü bir alet sayılmazdı. Bunları düşünen Larry tekrar uykuya daldı.
Uyandığında Joe kucağında gitarla bir kayanın üzerinde oturmuş, çıplak ayakları uzanan dalgalara değerek “Sally’s Fre.sno Blues”u çalıyordu. Daha da iyileşmişti. Nadine yirmi dakika sonra uyanarak ona parlak bir gülümsemeyle baktı. Larry, onun harika bir kadın olduğunu düşündü ve aklına Chuck Barry’nin bir şarkısı geldi: Nadine, sen misin tatlım?replika telefonlar yarın devam edecegiz.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder