.

maca bitkisi

14 Temmuz 2015 Salı

replika telefonlar ve insan ile mahşer67

 replika


replika telefonlar ve insan ile mahşer67 bugün replika telefon diyorki Larry ayağının altındaki elin giderek gevşediğini ve sonunda biç,, bıraktığını hissetti. Çocuk, gözlerini gökyüzüne dikerek hareketsizce yordu. Pes etmişti. Larry ayağını çocuğun bileğinden çekip Çabucak eğj|^' ve bıçağı aldı. Dönüp burna doğru fırlattı. Bıçak, güneş ışığını yansıtar;,|| döne döne uçtu. Joe’nun garip gözleri bıçağı takip etti ve çocuk acıylauiaıj^ Kayaların üzerinde seken bıçak, diğer tarafa düşerek gözden kayboldu,
Larry dönüp onlara baktı. Kadın, Joe’nun koluna bakıyordu. Larry’nj^ bastırdığı yerde ayağının izi çıkmıştı ve gittikçe kızarıyordu. Kadının koyy renk gözleri çocuğun kolundan Larry’ye döndü. Kederle bakıyorlardı.Larry o eski, kendini savunan sözcüklerin tekrar dilinin ucuna gel-diğini hissetti -başka seçeneğim yoktu, benim kabahatim yok, dinleyin bayan, çocuk beni öldürmeye çalıştı- çünkü o üzgün bakışlardaki yargıyı okuyabildiğini düşünüyordu; Sen iyi biri değilsin.
Ama hiçbir şey söylemedi. Durum ortadaydı ve onu öyle davranmaya çocuk zorlamıştı. Kollarını dizlerine dolayıp, başparmağını emerek yerde oturan çocuğa baktı ve duruma çocuğun yol açtığından şüphelendi. Çok daha kötü bir şekilde sonuçlanabilir, içlerinden biri yaralanabilir, hatta ölebilirdi.
Hiçbir şey söylemeyerek kadının buğulu gözlerine baktı ve düşündü: Sanırım değiştim. Bir şekilde. Ne kadar olduğunu bilmiyorum. BarryGri-eg’in bir zamanlar Los Angeles’tan bir gitarist hakkında söylediklerini replika telefonlar hatırladı. İsmi Jory Baker’dı ve daima tam vaktinde gelir, hiçbir provayı kaçırmaz ve seçmelerde tek bir hata bile yapmazdı. Göze çarpan bir yetenek. Angus Young veya Eddie Van Halen gibi iyi bir gitarist değildi, ama yeterince iyiydi. Barry’nin anlattığına göre Jory Baker bir zamanlar Sparx adında, çoğu kişinin o senenin en başarılı ismi olacağına inandığı bir grubun lideriydi. Creedence’ın ilk dönemlerine benzer bir tarzları vardı; sert sağlam gitar ve rock and roll. Şarkıların çoğunu Jory Baker yazıyor, kendisi, seslendiriyordu. Sonra bir trafik kazası geçirmiş, kemikleri kırılmış ve hastanede tonla ilaç almıştı. Çıktığında, “John Prine” adlı parçasında dediği gibi kafasında çelik bir plaka, sırtındaysa bir maymun vardı. Deme-rol’den eroine geçiş yapmıştı. Birkaç kez yakalanmıştı. Bir süre sonra metro istasyonlarında üç beş kuruş için gitar tıngırdatan bir müptela haline gelmişti. Ardından her nasılsa, on sekiz aylık bir dönemin ardından temizlenmeyi başarmış ve öyle kalmıştı. Kaybı büyüktü. Başarılı
jjirgrup bir yana, herhangi bir grubun bile lideri değildi, ama prova-^ yine tam vaktinde geliyor ve hiçbir seçme sırasında hata yapmıyordu, konuşmuyordu, ama kolunun içindeki iğne izlerinin tümü yok ol-Diğer tarafa ulaşmayı başardı, demişti Barry Grieg. Hepsi buydu, jl,zamanlar olunan kişiyle şu anki arasındaki geçiş döneminde neler olusunu kimse bilemezdi. O hüzünlü yalnızlık cehennemini kimse analiz ^Jnıezdi. Değişimin haritası yoktu. Sadece... diğer tarafa ulaşılırdı.
Yada ulaşılamazdı.
Bir şekilde değiştim, diye düşündü Larry donukça. Diğer tarafa ulaş-Kjıida başardım.
“Ben Nadine Cross,” dedi kadın. “Bu da Joe. Tanıştığımıza memnun
“Larry Undertvood.”
Durumun tuhaflığı karşısında hafifçe gülümseyerek el sıkıştılar.
"Hadi yola yürüyelim,” dedi Nadine.
Yan yana yürümeye başladılar. Larry birkaç adım sonra omzu üze-[jjden geriye, gittiklerini fark etmeyerek başparmağını emmeye devam ;jenJoe’ya baktı.
“Gelecektir,” dedi kadın usulca.
"Emin misin?”
"Eminim.”
Yol kenarına vardıkları sırada Nadine çakıllara takılıp sendeledi, lany uzanıp onu tutarak düşmesine engel oldu. Kadın, ona minnetle baktı.
"Oturabilir miyiz?” diye sordu.
“Elbette.”
Birbirlerine dönük halde yola oturdular. Joe bir süre sonra kalkıp çıp-iayaklannı sürüyerek yanlarına geldi. Başını hiç kaldırmayarak, biraz İtlerine oturdu. Larry, ona temkinli bir ifadeyle baktıktan sonra Nadine Cross'a döndü.
“Beni takip eden iki kişi sizdiniz demek.”
“Biliyor muydun? Evet. Bildiğini düşünmüştüm zaten.”
“Ne zamandır?”
“İki gün oluyor,” dedi. “Epsom’daki büyük evde kalıyorduk.” Kaşları çattığını görünce ekledi. “Derenin yanındaki. Taş duvarın dibinde ‘iayakalmıştın.”
Larry başını salladı. “Dün gece de ben verandada uyurken gözetlediniz. Belki boynuzlarım ve uzun bir kuyruğum olup o||^ görmek istediniz.”
“O Joe’ydu ” dedi Nadine usulca. “Yanımda olmadığını görüncg şinden geldim. Nereden anladın?”
“Çimlerin üzerinde ayak iziniz vardı.”
“Ah.” Dikkatle inceleyerek ona baktı. Larry istemesine rağmen lerini onunkilerden kaçırmadı. “Bize kızmanı istemem. Gerçi Joe’nun na saldırmasından sonra bu dediğim kulağa saçma geliyor, ama olanlar,] Joe sorumlu tutulamaz.”
“Joe gerçek adı mı?”
“Hayır, benim ona verdiğim isim bu.”
“National Geographic belgesellerinde gördüğüm vahşilere benziyor; “Evet, aynen öyle. Onu bir evin bahçesinde... belki kendi eviydi, 1,2 pıda Rockvvay ismi vardı... ısırılmış halde, ateşler içinde buldum. Bir sıçan ısırmış olabilir. Konuşmuyor. Hırlayıp homurdanıyor. Bu sabaha dek, onu kontrol edebiliyordum. Ama... çok yorgunum... ve...” Omuz silkti. Bluzu üstünde Çin alfabesine benzer şekiller oluşturan çamur, kurumaktaydı “İlk başlarda onu giydirmeye çalıştım. Külotu dışında her şeyi çıkarıp attı. Sonunda denemekten sıkıldım. Sivrisinekler ve pireler onu rahatsız ediyor gibi görünmüyor.” Duraksadı. “Seninle gelmek istiyorum. Sanırını replika telefonlar bu şartlarda utangaç olmak pek mümkün değil.”
Larry, ona onunla gelmek isteyen son kadının akıbetini anlatacak olsa nasıl bir tepki göstereceğini merak etti. Anlatacağından değildi; söz konusu kadın olmasa bile o yaşananlar artık çok gerilerde kalmıştı. Rita’nın ismini gündeme getirmeye, ancak kurbanını bir sohbetin konusu yapmak isteyecek bir katil kadar istekliydi.
“Nereye gideceğimi bilmiyorum,” dedi. “New York’tan geldim. Sanırım yolu uzatarak geldim. Planım sahilde güzel bir ev bulup ekime kadar falan kalmaktı. Ama yola devam ettikçe başkalarını bulma isteğim arttı. İlerledikçe olanların vahametini daha iyi kavradım.”
■ Llzun bir süre dehşet içinde yaşadım,” diye dikkatle devam etti.
lii tek başımaydım. İnsan paranoyaklaşıyor. Neredeyse Kızılderili ''ijıfi.sına uğramayı ve kafa derimi yüzmelerini bekler hale gelmiştim.”
^ "Diğer bir deyişle ev aramayı bırakıp, insan aramaya başladın.”
..gvet. belki.”
•3İZİ buldun. Bu bir başlangıç.”
"Bence siz, beni buldunuz. Ve o çocuk beni endişelendiriyor Nadine.
I^onuda dürüst davranacağım. Bıçağını atmış olabilirim, ama dünya bekleyen bıçaklarla dolu.”
"Evet.”
"Acımasız görünmek istemiyorum...” Nadine’in cümlesini onun yeri-^lanıanılamasını umarak sustu, ama kadın koyu renk gözlerinde beklen-jjle ona bakmaya devam etti.
"Onu geride bırakmayı düşünür müsün?” İşte, koca bir taş parçası gi-lıçıkıvermişti ve bu, iyi bir adamın söyleyeceği bir şey değildi pek... ama («şında bir psikopatın yükünü üstlenmeleri onlara haksızlık olmaz jijdı? Acımasızca olabileceğini söylemiş ve galiba öyle de olmuştu. Ama jtk zalim bir dünyada yaşıyorlardı.
Bu arada Joe’nun deniz rengi tuhaf gözleri ona dikilmişti.
■‘Yapamam,” dedi Nadine sakince. “Tehlikenin ve bu tehlikenin daha îiadesenin için söz konusu olduğunun farkındayım. Kıskanıyor. Seni on-ij fazla önemseyeceğimden korkuyor. Tekrar deneyebilir... deneyecek-l onunla arkadaşlık kurmayı başarır veya ikna edersen...” Susarak cüm-îsiniyarım bıraktı. “Ama onu bırakırsam bu bir cinayet olur. Ve bunun jparçası olamam. Daha fazlasının öldürülmesini kabul edemeyeceğim adar çok kişi,öldü.”
■'Gece yarısı boğazımı keserse bunun parçası olacaksın ama.”
Nadine başını önüne eğdi.
Larry sadece onun duyabileceği bir sesle (onları izlemekte olan ie'nunneden bahsettiklerini bilip bilmediğinden emin değildi), “Peşin-^«gitmemiş olsaydın işimi muhtemelen dün gece bitirmiş olacaktı,” de-i'Yanılıyor muyum?”
Mümkün,” diye yanıtladı Nadine yumuşak bir ses tonuyla.replika telefonlar sundu..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder